31 sierpnia 2010

Definicję znają już wszyscy. Wszyscy krzyczą o anoreksji i bulimii, wymieniają statystyki, grożą palcem i załamują ręce...Prawdopodobnie znajdziesz gdzieś w szufladzie numer telefonu do specjalistów. Ale na co ci wiedza o tak „egzotycznej” chorobie? Przecież nikt z twoich znajomych nie biegnie po jedzeniu do toalety. Wydaje się, ze to cię nie dotyczy. Tymczasem bulimikiem może okazać się nawet twój przyjaciel!

Pukasz się w czoło: przecież twoja przyjaciółka X jest bardzo pewna siebie, atrakcyjna, nie ma napadów głodu i nie robi sobie zabójczych głodówek. Owszem mówi czasem o swoich fałdkach, ale wydaje się to czczą gadaniną. Tutaj pojawia się pewien kłopot - bulimicy  których znamy z artykułów mają skrajne objawy choroby. Najczęściej bulimiczne zachowania nie są jednak tak drastyczne i łatwe do rozpoznania. Z kilku powodów.

Pierwszy i najważniejszy z nich, to ten, że bulimik nie życzy sobie być rozpoznanym, Sam sobie wmawia, że po prostu zrobiło mu się niedobrze, że się przejadł albo zwymiotowanie porcji tortu tylko wyjdzie mi na zdrowie. Jest trochę jak alkoholik- najważniejsze w leczeniu uzależnienia jest to, aby powiedzieć samemu sobie „Mam z tym duży problem”. Bo według mnie bulimia jest „pochodną” uzależnienia. Wiem to, bo sama przez ponad dwa lata byłam chora. Ukrywałam to przed całą rodziną, znajomymi, chłopakiem u którego sypiam. Przed samą sobą.

Zaczęło się od tego, że po jednej z diet skurczył mi się żołądek. Zdarzało mi się to dość często - zdawałam sobie sprawę, ze jestem atrakcyjna i nie chciałam tego stracić, stosowałam więc wiele diet. Jednak tym razem po głodówce udałam się na wesele. Nigdy nie umiałam odmawiać sobie dobrego jedzenia, więc i teraz naładowałam pełne półmiski. Zakropione alkoholem łakocie szybko dały o sobie znać i faktycznie zrobiło mi się niedobrze. Jednak po powrocie z toalety pobawiłam się  trochę i znów sięgnęłam po przysmaki. Znajomi dziwili się, że przecież przed chwilą źle się czułam...