22 października 2010

Czy wiecie, że można zapaść na chorobę pocałunków? Bynajmniej nie jest to uzależnienie od całowania. Taki stan rzeczy byłby całkiem przyjemny. Chodzi jednak o coś zupełnie innego. Mononukleoza – pod tą ładną nazwą nie kryje się nic ciekawego, wręcz przeciwnie.

Jest to choroba wywoływana wirusem Epsteina-Barra (EBV). Choroba występuje dość często. Najbardziej narażeni na nią są osoby w wieku 15-30 lat.

Wirus, wywołujący mononukleozę jest bardzo rozpowszechniony. 80% ludzi powyżej 40 roku życia posiada go w swoim organizmie. Zakażenie często jest bezobjawowe, ale wirus pozostaje w organizmie przez całe życie.

Co z tym mają wspólnego pocałunki? Otóż, wirus, który odpowiada za rozwój mononukleozy jest przenoszony za pomocą śliny, którą partnerzy wymieniają obdarowując się nawzajem całusami. Jednak nie tylko całując się z nosicielem możemy się zarazić. Także picie z tej samej szklanki czy butelki niesie za sobą ryzyko zarażenia mononukleozą.

Jakie są objawy choroby?

Najczęstszymi oznakami mononukleozy są: powiększone węzły chłonne okolic szyi i karku, ból gardła i gorączka. Do tego mogą dojść: bóle głowy, złe samopoczucie, zmęczenie, obrzęk powiek, utrata apetytu. W ostrych przypadkach może dojść do powiększenie śledziony i wątroby.

Panikować czy nie?

  Chociaż mononukleoza jest chorobą zakaźną, najczęściej chory nie musi przebywać pod czas leczenia w szpitalu. A to dlatego, że jest nikła szansa, że zarazi inne osoby. Wystarczy powstrzymać się od całowania – proste? Leczenie choroby jest objawowe. Nie ma specjalnej terapii. Zaleca się unikania dużego wysiłku fizycznego.

Co potem?

Mononukleoza najczęściej przebiega łagodnie, a po jej ustąpienia może pozostać jedynie łatwość do przemęczania się. Natomiast jak w każdej chorobie tak i tu zdarzają się powikłania. Najpoważniejszym z nich może być pęknięcie powiększonej śledziony. Czujemy wtedy ból w lewej górnej części brzucha. Towarzyszyć temu mogą osłabienie, omdlenie, bladość, szybkie tętno. Poza tym może pojawić się upośledzenie drożności dróg oddechowych, zapalenie mięśnia sercowego i tkanek otaczających serce oraz zajęcie szpiku kostnego bądź ośrodkowego układu nerwowego (mózg i rdzeń kręgowy).

	Chociaż wirus EBV zostaje praktycznie do końca życia, to choroba rzadko nawraca. Jeśli tak się dzieje, mamy do czynienia ze znacznym upośledzeniem odporności lub pojawieniem się innej choroby wirusowej, której przebieg przypomina mononukleozę.
wirus EBV