Autor: B. Kotoro | 21 października 2010

Nauczyciel w szkole czy opiekun w placówce wychowawczej powinien wiedzieć, jak się zachować, kiedy przyjdzie do niego homoseksualny uczeń lub uczennica, by porozmawiać o swojej seksualności i problemach, jakie napotyka. Oznacza to przecież, że obdarza daną osobę niezwykłym zaufaniem! Zaufaniem, którego zawieść nie wolno, bo nie jest do odbudowania!

Dzieci są wrażliwsze od dorosłych i bardzo łatwo je zranić, spłoszyć, spowodować, że odwrócą się. Nauczyciel czy opiekun, który swoją postawą i zachowaniem spowodował, że jest odbierany jako Autorytet - ma ciężkie i odpowiedzialne zadanie - jego zdanie bardzo się dla dziecka liczy! W rozmowie na tak poważny temat musi stać się dla ucznia partnerem, potraktować jego kłopoty poważnie i otwarcie, bez własnych stereotypów i schematów. Niezależnie od osobistych poglądów, należy przedstawiać uczniowi zawsze fakty. Na początek należy również krytycznie oceniać źródła własnej wiedzy na temat homoseksualizmu.

Niektóre media często wolą oddać polityczną przysługę albo epatować sensacyjną treścią, niż rzetelnie informować. A niektóre organizacje ogłaszają specjalne programy terapeutyczne na odwrócenie orientacji! Takie rzeczy i poglądy są niedopuszczalne w rozmowie z młodym człowiekiem.

Homoseksualni chłopcy i dziewczynki szczególnie często doświadczają odrzucenia, strachu przed napiętnowaniem i braku wsparcia ze strony rodziny i rówieśników. Wielokrotnie dowiedziono, że terror, z jakim musi się zmierzyć homoseksualna młodzież, jest ponad ich wytrzymałość. Jak pokazują raporty statystyczne osoby homoseksualne o wiele częściej niż ich heteroseksualni rówieśnicy popełniają samobójstwa.

Myślę sobie, że ci homoseksualiści, którzy czują się prześladowani, mają jednak trochę gorzej niż Żydzi czy Murzyni- mówi Daria, młoda lesbijka z Warszawy -  Bo Żydzi mają oparcie w swoich rodzinach złożonych przecież z Żydów, Murzyni -w swoich czarnych rodzinach, a rodziny gejów nie składają się z gejów. Więc z oparciem jest trudniej.

  [GW, Duży Format, 10 kwietnia 2003.]

Na początek należy dokładnie zapoznać się z  pojęciem "orientacji seksualnej" i "tożsamości płciowej". Orientacja seksualna i tożsamość płciowa każdej osoby jest tym, co właściwe jest dla tej osoby. Nie jest to kwestia "preferencji" seksualnej. Ludzie nie wybierają opcji "bycia gejem" czy "bycia lesbijką" - po prostu nimi są.

Fakt, że uczniowie zwracają się do danego nauczyciela z problemami, potwierdza, że jest on profesjonalistą. Tego zaufania zawieźć nie wolno!  W rozmowie należy znaleźć wyważoną perspektywę. Myśli i uczucia związane z płcią i seksem są tylko małą (choć bardzo istotną) częścią osobowości człowieka.

Nie możemy pominąć sfery uczuć. Większość młodych gejów czy lesbijek oraz tych, którzy wciąż poszukują swojej tożsamości, czuje się samotna, opuszczona, przerażona i winna z powodu swojej kondycji. Sama rozmowa, samo wysłuchanie może pomóc tym młodym osobom w uporządkowaniu myśli i uczuć.

Należy pamiętać o bardzo ważnej rzeczy: przede wszystkim trzeba słuchać. Ktoś, kto przychodzi, żeby podzielić się swoim problemem, nie zawsze oczekuje, że ten problem zostanie rozwiązany. Ale zawsze oczekuje wysłuchania. I to na początek wystarcza i bardzo pomaga. 

Dorastaniu młodzieży często towarzyszy niepewność co do uczuć i co do własnej orientacji seksualnej. Jeśli takiej niepewności doświadczają uczniowie, należy ich poinformować, że doświadczana przez nich niepewność jest normalna i że nie przesądza ona ani o byciu homo ani heteroseksualnym. Trzeba podkreślać, że poznanie orientacji seksualnej wymaga czasu, i że mają prawo do zastanawiania się nad tym i nie ma najmniejszego powodu, by się z tym spieszyć.

Bycie gejem  czy lesbijką czy osobą transpłciową jest całkowicie w porządku, nie ma w tym nic nienormalnego. Bycie osobą homoseksualną lub transseksualną jest po prostu jeszcze jedną różnicą, jakich ludzkość jest pełna. Orientacja seksualna jest jak lewo- i praworęczność: to po prostu jeszcze jedna cecha składająca się na to, kim człowiek jest.

Powiedzieć na pewno trzeba młodym ludziom, iż stają przed trudnym zadaniem, ale że mierzą się z nim miliony ludzi w tym wieku, a dziesiątki milionów już to mają za sobą, żyjąc szczęśliwie w szczęśliwych związkach. Ludzie o nie-heteroseksualnej orientacji stanowią "globalną mniejszość", żyją od zawsze na całym świecie; należy podkreślać, że są to zwyczajni ludzie.

Nie chodzi tu o to, aby nauczyciel stał się nagle specjalistą od seksuologii, psychologii czy socjologii, chodzi o okazanie zrozumienia danemu uczniowi, że temat orientacji seksualnej oraz tożsamości płciowej go nie krępuje, i że dana osoba może przyjść następnym razem i kontynuować rozpoczętą rozmowę. Że może liczyć ze strony nauczyciela na szacunek, wysłuchanie, dyskrecję oraz zrozumienie.