Objawy
Z pewnością, nie można uznać zespołu napięcia przedmiesiączkowego za problem marginalny, bowiem statystycznie boryka się z nim, co druga miesiączkująca kobieta. Po raz pierwszy objawy dają o sobie znać między 20 a 30 rokiem życia – chociaż zdarza się, że znacznie wcześniej, i występują aż do klimakterium. Do chwili obecnej opisano ponad 150 objawów zarówno fizycznych jak i psychicznych, które mogą pojawiać się w poszczególnych cyklach, w różnych kombinacjach, i z różnym nasileniem. U większości kobiet dolegliwości są słabo, lub umiarkowanie nasilone, a w ich łagodzeniu pomagają domowe sposoby, i właściwy styl życia. Jednak u około 10% kobiet, obserwuje się silną postać PMS, który stanowi poważny problem i wymaga leczenia.
Objawy występujące w zespole napięcia przedmiesiączkowego można podzielić na fizyczne, jak i natury psychicznej; przy czym najczęściej występujące to: obniżenie nastroju, rozdrażnienie, ataki agresji, zmęczenie, napady płaczu, zaburzenia koncentracji, bolesność i obrzmienie piersi, wzdęcia i zaparcia, obrzęk nóg, oraz bóle głowy o cechach migreny. Jako, że charakterystyczną cechą PMS jest regularne występowanie objawów, i ich ustępowanie wraz z pojawieniem się miesiączki, ogromne znaczenie w rozpoznaniu ma dokładny wywiad lekarski, i ustalenie czasu występowania dolegliwości. Lekarz zwykle zaleca kobiecie trzymiesięczną obserwację, i prowadzenie kalendarzyka, w którym zapisuje stan samopoczucia, i pojawiające się dolegliwości. Ocena takich zapisków ma na celu pomoc w postawieniu właściwej diagnozy.
Przyczyny
Przyczyny występowania PMS, są nadal przedmiotem dyskusji. Jak dotąd, nie można powiedzieć z pewnością, jakie czynniki i mechanizmy leżą u podstaw rozwoju zespołu napięcia przedmiesiączkowego. Zdaniem naukowców najbliższy prawdzie wydaje się być pogląd,


