Polskie społeczeństwo starzeje się w bardzo szybkim tempie. Oznacza to, że ludzie żyją dłużej i dłużej też mogą cieszyć się kontaktami z bliskimi, radością życia, mają też więcej czasu by zbierać doświadczenia życiowe i się nimi dzielić.

W Polsce jednak istnieje stereotyp starości. Społeczeństwo postrzega ludzi starych jako niedołężnych, schorowanych, niepełnosprawnych, zmęczonych życiem, wymagających opieki, będących ciężarem dla bliskich. Jeśli są w miarę sprawni to oczekuje się od nich świadczenia wszelakich usług na rzecz rodziny, począwszy od wspierania finansowego, przez wsparcie mieszkaniowe, do zajmowania się gospodarstwem domowym i wnukami. Ludzie starsi wiedzą, że tak są postrzegani i pod wpływem tej ogromnej siły, jaka jest presja społeczna dość łatwo wchodzą w ten stereotyp. Tak powstaje błędne koło, które niełatwo jest przerwać. Śmiałkowie podejmujący to wyzwanie, często odczuwają niezgodę otoczenia na takie zachowania.

Młodzi ludzie, patrząc na życie swoich pradziadków i dziadków, często obawiają się swojej starości. Zapominają jednak, że te pokolenia urodziły się i wychowały w bardzo trudnych warunkach bytowych, materialnych, edukacyjnych, co ma dzisiaj znaczący wpływ na ich możliwości fizyczne i psychiczne. Często osobie starszej trudno jest przyjąć wiedzę z zakresu nowinek technicznych czy rozwijać umiejętności językowe, trudno zrozumieć realia współczesnego świata, gonitwę i hałas docierający zewsząd, przez co trudniej zrozumieć im swoich wnuków, czy innych młodych ludzi. Między pokoleniami rodzi się przepaść.

Młodość często nie docenia uroków starości: posiadania więcej czasu, który można przeznaczyć np. na realizację zainteresowań, często odkładanych ze względu na intensywne życie rodzinne i/lub zawodowe. Starość może być czasem rozwijania swoich możliwości intelektualnych, choćby przez uczestnictwo w zajęciach uniwersytetów trzeciego wieku, możliwości psychofizycznych poprzez uczestnictwo w zajęciach integrujących ciało z umysłem, sportu. Starość może być też doskonałym czasem na podróże te bliższe i dalsze. To także dobry moment na nawiązywanie znajomości, przyjaźni, czasem miłości. Związki zakładane w późniejszym wieku są zupełnie inne, niż te z młodości. Nie zawsze mają ten żar i namiętność, ale za to są wspaniałe mądrością, szacunkiem i troską o siebie nawzajem. Nie wolno odbierać ludziom starszym prawa do miłości, bo ta jest potrzebna w każdym wieku.

Dojrzała starość to duchowa mądrość powstała z zebranych doświadczeń całego życia jednostki i poprzednich jej pokoleń, którą osoba starsza może przekazać następnym pokoleniom, może pokazać młodym to, co jest ważne i co nadaje sens życiu. Osoba przeżywająca dojrzałą starość może towarzyszyć młodym w ich poszukiwaniach, wspierać ich bez narzucania swoich opinii, sądów, przekonań czy wizji.

Dzisiejsza starość może być pozytywna, starość przyszłości na pewno. Już teraz możemy pracować tak długo jak potrzebujemy, za kilka lat rynek pracy będzie doceniał tą możliwość, ponieważ będą potrzebni fachowcy kontrolujący i przekazujący swoją wiedzę innym. Zwiększy się zapotrzebowanie na mądrość starców,.. To od nich będziemy się uczyć radości życia, miłości do drugiego człowieka, do przyrody. Już dziś widzimy początki tego procesu – rośnie w siłę wolontariat ludzi starszych, pojawiają się projekty badające umiejętności przekazywania wiedzy zawodowej i życiowej ludzi starszych młodszym kolegom, to właśnie dzisiaj przeżywamy słowa głoszone do nas m.in. przez Dalajlamę i to właśnie w dzisiejszym świecie istnieje założona w 2004r. światowa Rada Trzynastu Rdzennych Babć – starszych, mądrych kobiet ze wszystkich kontynentów głoszących swoje nauki na całym świecie.

Ważne jest by młodzi ludzie dali przyzwolenie starszym na przeżywanie starości w taki sposób, jaki chcą ją przeżywać. Może to zaowocować pozytywną starością dzisiejszej młodości.