Gospodarka hormonalna kobiety jest jak dyrygent, z batutą w ręku wyznaczający takt i kierujący złożoną orkiestrą naszego organizmu. Choć popularne stwierdzenie, że to hormony rządzą kobietą może się wydać mocno przesadzone, to nie ulega wątpliwości, że na każdym etapie życia hormony wpływają na zdrowie, samopoczucie, wygląd, apetyt na seks, proces starzenia, a nawet intelekt. To dzięki nim dziewczyny stają się kobietami, zakochują się, wykazują większą niż mężczyźni wrażliwość emocjonalną, są bardziej uczuciowe, i miewają tak znienawidzone huśtawki nastrojów.

Od poczęcia po menopauzę, hormony zapewniają stabilną pracę kobiecego ciała, odgrywając niezbędną rolę w prawidłowym przebiegu funkcji życiowych. Regulują wzrost, rozwój, rozrodczość i metabolizm. Te pełne tajemnic, ukryte pod dziwnymi nazwami substancje chemiczne, są posłańcami informacji pomiędzy układem hormonalnym i nerwowym, a naszym organizmem. Właściwe stężenie - tak zwana równowaga hormonalna, przynosi wiele korzyści. Z chwilą, gdy zostaje zburzona i aktywność hormonów jest zbyt mała, lub zbyt duża, przyczyniają się do poważnych problemów zdrowotnych. Czas więc aby lepiej poznać i zrozumieć ich wpływ na kobiece ciało, umysł i emocje.
Najważniejszą rolę w organizmie kobiety odgrywają estrogeny, czyli: estradiol, estron i estriol. Wydzielane są głównie przez jajniki, a w niewielkich ilościach, także przez korę nadnerczy. Przed dorastaniem, hormon ten uwalniany jest w małych ilościach. Wraz z początkiem okresu dojrzewania, rozpoczyna się czas burzliwych przemian, a gwałtowny wzrost produkcji estrogenów (także innych hormonów) przez jajniki zmienia dziewczynkę w kobietę. To estrogeny odpowiedzialne są za rozwój pochwy, macicy, jak również pojawienie się popędu seksualnego, i zdolności rozrodczych. Odpowiadają za owłosienie łonowe i pigmentację, zwłaszcza w takich obszarach jak sutki i narządy płciowe. Wywołują także przemieszczanie tkanki tłuszczowej - a dokładniej gromadzenie jej w okolicach piersi i bioder, dzięki czemu dziewczyna nabiera kobiecych kształtów. Od chwili pojawienia się pierwszej miesiączki, hormony wydzielane są podczas każdego cyklu miesiączkowego, wpływając na jego przebieg i regularność. Cykliczne zmiany w organizmie kobiety, świadczą o biologicznej dojrzałości, i utrzymują ciało kobiety w zdrowiu. Hormony te są potrzebne przez calłe życie kobiety, już zaburzenia w ich wydzielaniu powodują anomalie w rozwoju dziewczynek, brak rozwoju cech płciowych, zaburzenie wzrostu i opóźnione lub przedwczesne pokwitanie. U kobiet w wieku rozrodczym negatywne skutki nieprawidłowej ilości etsrogenów powodują głównie zaburzenia cyklu miesięcznego, problemy z zajściem w ciążę i z jej donoszeniem  zaburzenia w strukturze gruczołów sutkowych, problemy z cerą i nadmiernym owłosieniem oraz zaburzenia nastroju ,a także wcześniejsze starzenie się kobiety. Zarówno niedobory jak i nadmiar estrogenów niekorzystnie wpływa na śluzówkę macicy (krwawienia, przerost, zmiany polipowate ). W okresie przekwitania gdy spada poziom estrogenów zaczynają się problemy emocjonalne, zaburzone jest wbudowywanie wapnia w kości  (osteoporoza ), zmiany naczyniowe, problemy z nietrzymaniem moczu i atrofią czyli zanikiem śluzówki pochwy (bolesne i nieprzyjemne stosunki seksualne). Stężenie estrogenów, jak również innych hormonów, ulega naturalnym wahaniom w poszczególnych fazach cyklu, co wpływa nie tylko na wygląd, ale także na pracę mózgu kobiety, powodując zmienność nastroju: od euforii, poprzez emocjonalny dyskomfort, a na stanach totalnego załamania kończąc. Największa ilość estrogenów wydzielana jest w czasie owulacji, czyli 14 dnia cyklu (przy założeniu, że trwa on 28 dni) Wysokie stężenie tego hormonu przekłada się wówczas na doskonały nastrój kobiety, zwiększone poczucie własnej wartości, i niepohamowaną ochotę na seks. Kobieta staje się bardziej wrażliwa na zapachy, a jej pochwa jest wtedy dobrze nawilżona. Estrogeny, zwane też hormonem urody, w fazie około owulacyjnej sprawiają, że cera kobiety promienieje, włosy są w dobrej kondycji, a skóra jest jędrna. Niestety ich nadmiar bywa sprawcą pojawiającego się na udach i brzuchu cellulitu, który jest wyłącznie kobiecą przypadłością, zaburzeń miesiączkowania i przyrostu masy ciała. W przypadku młodych kobiet, wysoki poziom estrogenów bywa także przyczyną często występujących łagodnych gruczolakowłókniaków piersi, których wzrost przyśpieszają hormonalne środki antykoncepcyjne. Niedobór może powodować między innymi niepłodność, zaburzenia popędu płciowego i zanik drugorzędnych cech płciowych.
 W następnej fazie cyklu - po jajeczkowaniu, stężenie estrogenów stopniowo opada, osiągając najniższy poziom z chwilą pojawienia się krwawienia. Wówczas na prowadzenie wysuwa się progesteron - kolejny obok estrogenów hormon płciowy. Progesteron nazywany hormonem ciąży produkowany jest przez ciałko żółte jajnika, a u kobiety ciężarnej także przez łożysko. Utrzymuje się na wysokim poziomie przez około dwa tygodnie, powodując zwiększenie wydzielania gruczołów śluzowych macicy, i przygotowując ją do przyjęcia zapłodnionego jaja. Jeżeli nie dochodzi do zapłodnienia poziom progesteronu obniża się wywołując miesiączkę, i związany z nią ogólny dyskomfort fizyczny, a nawet silne dolegliwości bólowe. Miesiączka (pierwszy dzień krwawienia z dróg rodnych, oznacza pierwszy dzień kolejnego cyklu) to także najmniej korzystny czas dla kobiecej urody. Gdy ten harmonijnie działający system zostanie zakłócony powodując niedobór progesteronu w tej fazie cyklu, przy jednoczesnej nadprodukcji estrogenów, i prolaktyny pojawiają się odczuwane przez
wiele kobiet dolegliwości związane z zespołem napięcia przedmiesiączkowego (PMS). Kobiecie daje się wówczas we znaki chandra, drażliwość, nieuzasadnione wybuchy płaczu, obniżenie koncentracji, a nawet stany depresyjne. Stan ten utrzymuje się kilka, lub nawet kilkanaście dni przed miesiączką i ustaje z chwilą jej rozpoczęcia. Niski poziom progesteronu w organizmie może powodować ponadto nieregularne i obfite miesiączki, problemy z zajściem w ciążę i ryzyko poronienia. Progesteron jest bowiem niezbędny do utrzymania ciąży, podczas której, jego ilość we krwi zwiększa się dziesięciokrotnie.